Η ιστορία είναι παλιά, από την εποχή του… Βερόπουλου, ωστόσο έχει ορισμένα πολύ χρήσιμα διδάγματα.
Οντας απογοητευμένος από την εξυπηρέτηση στον Βερόπουλο, αποφάσισα -πριν 10-12 χρόνια- να γράψω ένα καυστικό άρθρο με τίτλο: «Ας εκπαιδεύσει κάποιος, επιτέλους, τους υπαλλήλους του Βερόπουλου».
Εκεί, εξιστορούσα τρία περιστατικά κακής εξυπηρέτησης. Το τρίτο, μάλιστα, περιστατικό, όπου η υπάλληλος στα κρέατα φώναξε στη σύζυγό του μπροστά σε άλλους πελάτες «σε ξέρω εσένα, κάθε φορά που έρχεσαι παραπονιέσαι» ήταν η θρυαλλίδα που ξεχείλισε το ποτήρι της οργής.
Το άρθρο επέρριπτε ευθύνες και στον διευθυντή του καταστήματος, τον οποίο αποκάλεσε «χαμένο στον μικρόκοσμό του», καθώς ήταν χωμένος στο γραφείο του και τις ελάχιστες φορές που κυκλοφορούσε στους διαδρόμους, απλώς κοιτούσε τα ράφια και δεν μιλούσε σε κανέναν, πελάτη ή υπάλληλο.
Κάποια στιγμή, δύο μήνες μετά, υπήρξε μια ασυνήθιστα μεγάλη επισκεψιμότητα για το συγκεκριμένο post. Την ίδια εποχή, είχα αντιληφθεί ότι ορισμένοι υπάλληλοι του συγκεκριμένου σούπερ μάρκετ με κοιτούσαν περίεργα – ωστόσο, δεν είχα συνδυάσει τότε αυτά τα δύο.
Χωρίς να το γνωρίζω, ο εν λόγω διευθυντής ανακάλυψε εντελώς τυχαία το επίμαχο άρθρο και άρχισε να ρωτάει το προσωπικό του για να εντοπίσει την ταυτότητά μου. Οι πληροφορίες συγκλίνουν λοιπόν σε έναν ψηλό που έρχεται με την επίσης ψηλή σύζυγό του τα Σάββατα.
Μου «στήνει ενέδρα» και μετά από δύο Σάββατα θα έρθει η μεγάλη στιγμή... Με την άκρη του ματιού, τον βλέπω. «Βγήκε από την τρύπα του», μονολογώ. Με πλησιάζει, χωρίς να έχω οπτική επαφή μαζί του και λέει… «Καλημέρα». «Είναι η πρώτη φορά που τον ακούω να λέει καλημέρα σε πελάτη», λέω από μέσα μου και συνεχίζω να κοιτάζω το ράφι με τα κατεψυγμένα.
Στη δεύτερη «καλημέρα» καταλαβαίνω ότι μιλούσε σε μένα. Με ρωτάει το όνομά μου και αφού βεβαιώνεται ότι ήμουν ο συντάκτης του post, μου ζητά, σε πάρα πολύ ήρεμο ύφος, να του πω με λεπτομέρειες τι είχε συμβεί. Ακούει προσεκτικά, χωρίς να διακόψει. Με ενημερώνει ότι το άρθρο το τοιχοκόλλησε στις αποθήκες ώστε να το βλέπουν όλοι οι υπάλληλοί του (εξ ου η αυξημένη επισκεψιμότητα και τα μη διακριτικά βλέμματα).
Παραδέχθηκε μάλιστα ότι άκουσε πράγματα που δεν εγνώριζε. Στη δε ερώτησή του -προς το τέλος του διαλόγου- σχετικά με το αν έμοιαζε χαμένος όταν έβγαινε έξω από το γραφείο, η απάντησή μου ήταν ειλικρινής: «Ναι, Θανάση (πλέον χρησιμοποιούσαμε τον ενικό), έμοιαζες χαμένος».
Όσο και αν φαίνεται περίεργο, η συζήτηση έγινε σε πολύ κόσμια πλαίσια με τον διευθυντή να με ευχαριστεί για τις πληροφορίες που του έδωσα απλόχερα.
Αξίζει να σημειωθεί ότι η συμπεριφορά του άλλαξε μετά από αυτό το συμβάν. Άρχισε να βγαίνει πιο συχνά από το γραφείο του, να χαιρετά και να συνομιλεί με πελάτες αλλά και να συναναστρέφεται με τους υπαλλήλους…
Το να είσαι ανοικτός στην κριτική συνιστά αρετή. Μια αρετή που θα σε βοηθήσει να ανακαλύψεις πράγματα που δεν γνωρίζεις, να βελτιωθείς και να πας μακριά...
