Οι καλοί σας φεύγουν...

Όχι οι κακοί. Οι καλοί. 

Αυτοί που εκπαιδεύσατε δύο χρόνια, φεύγουν την τρίτη.

80.000 κενές θέσεις φέτος στον ελληνικό τουρισμό. 

Τον Φεβρουάριο, πρώτη φορά στην ιστορία του κλάδου, βγήκαμε σε πανελλαδική απεργία. Όλοι το λένε «έλλειψη προσωπικού», σαν να εξαφανίστηκαν οι άνθρωποι από προσώπου γης.

Δεν εξαφανίστηκαν. Έφυγαν. 

Και ξέρουν πολύ καλά πού πήγαν.

Ο σερβιτόρος στην Ισπανία βγάζει γύρω στα €1.600 τον μήνα. Πενθήμερο. Οχτάωρο. Ο δικός σας, μέσα στην αιχμή, βγάζει €950 με €1.000 δουλεύοντας περισσότερο, κοιμώμενος συχνά σε μια αποθήκη που τη λέτε «δωμάτιο προσωπικού». 

Μετά κάθεστε και απορείτε γιατί διάλεξε τη Βαρκελώνη αντί για τη Σαντορίνη.

Δεν είναι μυστήριο. Είναι απλή λογιστική. 

Και ως το 2035, λένε οι προβλέψεις, το κενό θα φτάσει τις 290.000 θέσεις, δεύτερο μεγαλύτερο στον κόσμο, μετά την Ιαπωνία.

Να η αλήθεια: 

δεν αγοράζεται η αληθινή φιλοξενία από άνθρωπο που τον μάθατε να μισεί τη δουλειά του. Το χαμόγελο που κάνει τον πελάτη να ξαναέρθει δεν βγαίνει με φόβο απόλυσης και δεκατετράωρο. Βγαίνει από κάποιον που νιώθει ότι αξίζει εκεί που στέκεται.

Αν φέρνατε τον εαυτό σας στις συνθήκες που δίνετε στο προσωπικό σας, θα μένατε; (ρητορική ερώτηση)

Για άλλη μια φορά, ο φίλτατος Dimitri Triadafyllidis είπε τα πράγματα με το όνομά τους. Διότι, το πρόβλημα δεν είναι πού θα βρούμε προσωπικό, αλλά το πώς θα διατηρήσουμε αυτό που έχουμε. Από εκεί ξεκινούν όλα. Αν τον/την πετάξουμε σε μια υπόγα, τίγκα στην υγρασία, χωρίς κλιματισμό, όταν του/της πετάμε ένα ξεροκόμματο για να φάει, όταν τον/την ξεζουμίζουμε όλη τη σεζόν, όταν τον/την αντιμετωπίζουμε ως «υποδεέστερο ον», ε τότε, ρε φίλε, θα φύγει (είναι απλό, φίλε μου, προσφορά και ζήτηση - θα μαζέψει τα μπογαλάκια του και θα πάει σε άλλη παραλία ή και σε άλλη χώρα), θα σε αφήσει στα κρύα του λουτρού, εξάλλου, το έργο το έχει ξαναδεί. 

Και τότε θα είσαι πάλι στη γύρα, για να βρεις προσωπικό (με ό,τι αυτό συνεπάγεται - κόστος, customer service, συνέπεια κ.λπ.). Και σε όλους αυτούς που θα φεύγουν θα τους προσάπτεις και ταμπέλες όπως «αχάριστοι» και «τεμπέληδες». Αλλά, φίλε μου, το πρόβλημα το έχεις εσύ…