Υπάρχουν αθλητικές μονομαχίες που σου είναι αδιάφορες. Και υπάρχουν άλλες που σε καθηλώνουν, που σου θυμίζουν ότι ο αθλητισμός μπορεί να διδάξει πολλά περισσότερα από το ποιος κέρδισε.
Η σχέση του Μondo Duplantis με τον «Μανόλο» Καραλή ανήκει σίγουρα στη δεύτερη κατηγορία.
Οι δυο τους γνωρίζονται από το 2015, όταν αγωνίστηκαν μαζί στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα U18 στο Κάλι. Ο Duplantis πήρε το χρυσό και ο Καραλής το χάλκινο. Δέκα χρόνια αργότερα, είναι δύο από τους κορυφαίους αθλητές του κόσμου, ανταγωνιστές για μετάλλια, νίκες και ρεκόρ, αλλά παραμένουν φίλοι. Στο Τόκιο, μάλιστα, ήταν ο Manolo εκείνος που έτρεξε πρώτος να τον αγκαλιάσει μετά το νέο παγκόσμιο ρεκόρ των 6,30 μ.
Και κάπου εδώ βρίσκεται ένα εξαιρετικό μάθημα για το επιχειρείν.
Ο ανταγωνιστής δεν είναι απαραίτητα ο εχθρός σου.
Μπορεί να είναι αυτός που σε αναγκάζει να γίνεις καλύτερος.
Ο Duplantis και ο Καραλής είναι χαρακτηριστικό παράδειγμα. Η παρουσία του ενός ανεβάζει τον πήχη για τον άλλον. Και δεν είναι τυχαίο ότι το επί κοντώ έχει αποκτήσει τα τελευταία χρόνια τόσο μεγάλο ενδιαφέρον. Δεν παρακολουθείς απλώς έναν αθλητή να πηδά. Παρακολουθείς μια ιστορία, μια μονομαχία, μια σχέση δύο κορυφαίων αθλητών που γνωρίζονται από παιδιά και σήμερα βρίσκονται στην κορυφή του κόσμου.
Είναι δύο αθλητές που λειτουργούν σαν μαγνήτης για το κοινό. Δύο αθλητές που αγκαλιάζονται, που ενθαρρύνουν και αποθεώνουν ο ένας τον άλλο.
Ο ανταγωνισμός τους κάνει το αγώνισμα πιο ενδιαφέρον. Και το ενδιαφέρον του κοινού, με τη σειρά του, βοηθά να μεγαλώσει το ίδιο το άθλημα.
Κάτι αντίστοιχο συμβαίνει και στις επιχειρήσεις.
Πολλοί επιχειρηματίες αντιμετωπίζουν τον ανταγωνιστή τους σαν να είναι ο «κακός». Προσπαθούν να τον απαξιώσουν, να μιλήσουν αρνητικά γι' αυτόν ή να πανηγυρίσουν όταν αντιμετωπίζει δυσκολίες.
Ίσως όμως θα έπρεπε να τον βλέπουν διαφορετικά.
Να τον παρατηρούν. Να μαθαίνουν από αυτόν. Να αναρωτιούνται γιατί τον προτιμούν κάποιοι πελάτες. Να εντοπίζουν τι κάνει καλύτερα. Και να προσπαθούν να τον ξεπεράσουν όχι επειδή τον μισούν, αλλά επειδή ο πήχης που έβαλε τους υποχρεώνει να σηκώσουν τον δικό τους ψηλότερα.
Υπάρχει, μάλιστα, ένα υπέροχο περιστατικό από το χώρο του βιβλίου.
Μια πελάτισσα μπήκε σε ένα κατάστημα B. Dalton και ζήτησε ένα βιβλίο, που όμως δεν το είχαν. Η υπάλληλος δεν περιορίστηκε στο «δυστυχώς, δεν το έχουμε». Επικοινώνησε με το ανταγωνιστικό βιβλιοπωλείο Borders, κράτησε εκεί το βιβλίο για την πελάτισσα και της έδωσε ακόμη και οδηγίες για να πάει να το παραλάβει.
Η B. Dalton έχασε εκείνη τη συγκεκριμένη πώληση. Κέρδισε όμως κάτι πολύ σημαντικότερο: την εμπιστοσύνη της πελάτισσας.
Αυτό είναι ευ αγωνίζεσθαι και στο επιχειρείν.
Δεν χρειάζεται να παρουσιάζεις τον ανταγωνιστή ως ανίκανο για να δείξεις ότι είσαι καλύτερος. Παίξε τίμια. Να έχεις ήθος.
Άλλωστε, ας σκεφτούμε και κάτι ακόμη.
Ποιος θα ήταν ο Duplantis χωρίς τον Καραλή; Ποιος θα ήταν ο Καραλής χωρίς τον Duplantis; Και οι δύο τους έχουν αναβαθμίσει το άθλημα - περισσότερο και από τότε που ο "τσάρος των αιθέρων" Sergey Bubka, χωρίς ανταγωνισμό, έσπαγε το ένα ρεκόρ μετά το άλλο.
Και υπάρχει και ένα ακόμη μάθημα: το storytelling.
Η ιστορία δύο παιδιών που έγιναν φίλοι, μεγάλωσαν μαζί μέσα στο ίδιο άθλημα και σήμερα ανταγωνίζονται για την κορυφή είναι πολύ πιο δυνατή από έναν απλό πίνακα αποτελεσμάτων.
Οι άνθρωποι δεν παρακολουθούν μόνο το άλμα. Παρακολουθούν την ιστορία πίσω από το άλμα.
Το ίδιο ισχύει και στο μάρκετινγκ. Οι επιχειρήσεις που έχουν ιστορίες, πρόσωπα, σχέσεις και αυθεντικές στιγμές δημιουργούν πολύ ισχυρότερη σύνδεση με το κοινό από εκείνες που απλώς φωνάζουν «είμαστε οι καλύτεροι».
Και ίσως αυτό να είναι το ομορφότερο μάθημα.
Μπορείς να θέλεις απεγνωσμένα να νικήσεις τον αντίπαλό σου και ταυτόχρονα να θέλεις να τον δεις να πετυχαίνει.
Γιατί ξέρεις ότι αν δεν υπάρχει εκείνος απέναντί σου, ίσως να μην προσπαθήσεις ποτέ να φτάσεις τόσο ψηλά.
Ο ανταγωνιστής σου δεν είναι πάντα αυτός που σου κόβει τον δρόμο. Μπορεί να είναι αυτός που σου δείχνει πόσο ψηλά μπορείς να φτάσεις.
