«Κάθε λεπτό γεννιέται ένα κορόιδο», είχε πει κάποιος πριν από ενάμιση αιώνα. Και δυστυχώς, το πρόβλημα είναι ότι αυτό το γνωρίζουν πολύ καλά και τα λάθος άτομα. To είδαμε πρόσφατα με την περίπτωση του σατανικού ζευγαριού. Eπιτήδειοι που θέλουν να πιάσουν την καλή εις βάρος των αφελών, άνθρωποι χωρίς ηθικούς φραγμούς, που εκμεταλλεύονται την ευαισθησία και την καλοσύνη των άλλων.
Ανέκαθεν υπήρχαν άνθρωποι που ήθελαν να βοηθήσουν, όπως ανέκαθεν υπήρχαν άνθρωποι που πραγματικά χρειάζονταν βοήθεια. Το ερώτημα είναι πώς μπορούμε να συνεχίσουμε να προσφέρουμε, χωρίς να γινόμαστε εύκολα θύματα εκμετάλλευσης. Ιδίως σήμερα, όταν η διαχρονική απουσία του κράτους αφήνει τεράστια κενά στην κοινωνική προστασία.
Πρώτα απ' όλα, δεν χρειάζεται να τα ισοπεδώνουμε όλα. Δεν έχουν όλοι το αρρωστημένο μυαλό κάποιων διαβόητων απατεώνων ούτε είναι όλοι όσοι ζητούν τη συνδρομή μας απατεώνες. Από την άλλη, δεν μπορούμε να αγνοήσουμε ότι κατά καιρούς έχουν αποκαλυφθεί σοβαρές υποθέσεις κακοδιαχείρισης και εκμετάλλευσης της φιλανθρωπίας, ιδιαίτερα στο χώρο των ΜΚΟ.
Μερικές φορές, μάλιστα, ο καλύτερος τρόπος για να προσφέρουμε βοήθεια είναι να παρακάμψουμε τους μεσάζοντες. Ο άνθρωπος ή η οικογένεια που χρειάζεται πραγματικά στήριξη μπορεί να βρίσκεται πολύ πιο κοντά μας απ' όσο φανταζόμαστε. Στο διπλανό διαμέρισμα, στη γειτονιά μας, στην απέναντι πολυκατοικία.
Αν, πάλι, επιλέξουμε να εμπιστευτούμε κάποιον που αναλαμβάνει μια πρωτοβουλία αλληλεγγύης, ας αναζητήσουμε τη διαφάνεια. Ειλικρινή κίνητρα, συγκεκριμένες ενέργειες και τακτική ενημέρωση για το πού πηγαίνουν τα χρήματα και ποιο αποτέλεσμα έχουν οι προσπάθειες.
Πρόσφατα, ένας κύριος εντόπισε στο κέντρο της Αθήνας μια άστεγη μητέρα με τα τρία ανήλικα παιδιά της. Αποφάσισε να κινητοποιηθεί για να τη βοηθήσει. Μοιράστηκε την ιστορία στο LinkedIn και σύντομα βρήκε αρκετούς που ήταν πρόθυμοι να συνδράμουν.
Δεν περιορίστηκε, όμως, στο να ζητήσει βοήθεια. Ενημέρωνε τακτικά για την εξέλιξη της προσπάθειας, περιγράφοντας τα βήματα που γίνονταν. Με τη συνδρομή και άλλων ανθρώπων, κατάφερε τελικά να εξασφαλίσει στην οικογένεια προσωρινή στέγη και εργασία. Η προσπάθεια ωστόσο συνεχίζεται.
Η διαφάνεια ήταν εκείνη που έκανε τη διαφορά. Ακόμη και οι πλέον δύσπιστοι μπορούσαν να παρακολουθούν τι συνέβαινε και να διαπιστώσουν ότι η πρωτοβουλία είχε πραγματικό αντίκρισμα. Ο ίδιος, ένας σοβαρός άνθρωπος, όπως προκύπτει και από τη δημόσια παρουσία του, μου ζήτησε ευγενικά να μην αναφέρω το όνομά του. Δεν επιδίωκε αναγνώριση ούτε προσωπική προβολή. Ήθελε απλώς να βοηθήσει. Ανιδιοτελώς.
Και ίσως αυτό είναι το σημαντικότερο μάθημα: να μη χάσουμε την εμπιστοσύνη μας στους ανθρώπους εξαιτίας εκείνων που την εκμεταλλεύονται. Να είμαστε προσεκτικοί, να απαιτούμε διαφάνεια, να ελέγχουμε πού πηγαίνει η συνεισφορά μας, αλλά να μη γυρίσουμε την πλάτη σε όσους έχουν πραγματικά ανάγκη.
Γιατί, τελικά, το χειρότερο που θα μπορούσαν να πετύχουν οι απατεώνες είναι να μας κάνουν όλους καχύποπτους. Και τότε, τα πραγματικά θύματα θα είναι εκείνοι που δεν έχουν κανέναν να τους βοηθήσει.
Σημείωση: η φωτό είναι ΑΙ (η ιστορία είναι 100% αυθεντική).
