"Τι έγινε?? fb το LinkedIn??"
Αυτό ήταν το σχόλιο που δέχτηκα πρόσφατα σε μια ανάρτησή μου η οποία, εντελώς απρόσμενα, εκτοξεύτηκε με πάνω από 51.000 impressions, συγκεντρώνοντας 220 αντιδράσεις και 42 σχόλια. Και λέω απρόσμενα, διότι όταν έχεις ανεβάσει τα τελευταία 15 χρόνια αμέτρητες αυστηρά business αναρτήσεις στο LinkedIn που πασχίζουν να ξεπεράσουν τα 500-1000 impressions (άντε, με το ζόρι τα 2.000), το να βλέπεις μια ιστορία καθημερινής τρέλας και απόλυτου παραλογισμού να γίνεται viral μοιάζει με αστείο.
Το φαινόμενο αυτό ονομάζεται πλέον Facebook-ification. Περιγράφει τη σταδιακή μετατόπιση μιας πλατφόρμας, όπως του LinkedIn που γεννήθηκε για αυστηρά επαγγελματική δικτύωση, βιογραφικά και B2B αναλύσεις, σε έναν χώρο όπου μπαίνουν εμβόλιμα το storytelling, τα προσωπικά βιώματα, τα συναισθηματικά διλήμματα και οι ανάλαφρες ή ακόμα και λαϊκές ανθρώπινες ιστορίες.
Η δική μου εμπειρία με την ανάρτηση για τις γλάστρες και τις κατειλημμένες θέσεις πάρκινγκ στο δρόμο (για την οποία είχα αρχικά ενδοιασμούς για το αν θα έπρεπε να ανέβει στο LinkedIn, αποδεικνύει περίτρανα γιατί συμβαίνει αυτό. Το κοινό του, όσο επαγγελματικό και αν δηλώνει, αποτελείται από ανθρώπους που κουράζονται από τη συνεχή «εταιρική δήθεν» σοβαρότητα και την ατέλειωτη προώθηση προϊόντων. Όταν μια δημοσίευση αγγίζει ένα γνώριμο, καθημερινό πρόβλημα που προκαλεί αγανάκτηση ή γέλιο, σου ξυπνάει κάτι μέσα σου.
Ο αλγόριθμος του LinkedIn λατρεύει το engagement. Τα δεκάδες σχόλια και οι αντιδράσεις λειτουργούν σαν πολλαπλασιαστές ισχύος, σπρώχνοντας -για μερικές εβδομάδες- το περιεχόμενο στα feeds χρηστών που δεν έχουν καμία απολύτως επαγγελματική σύνδεση μαζί σου.
Κατά τη γνώμη μου, η μετάβαση αυτή δεν είναι απαραίτητα αρνητική. Δείχνει ότι οι επαγγελματίες δεν ψάχνουν μόνο άλλο ένα απρόσωπο δελτίο Τύπου ή μία αμιγώς business ανάρτηση, αλλά πού και πού αναζητούν την αυθεντικότητα, το χιούμορ και την ανθρώπινη σύνδεση, ακόμα και μέσα στο εργασιακό τους περιβάλλον.
