“Being Different Makes You Beautiful”. Αυτή η ατάκα μου ήρθε στο νου όταν πριν λίγο καιρό αναζητούσα φοιτητική στέγη για τον γιο μου. Έκανα λοιπόν μια ανάρτηση σε ειδική σελίδα στο Facebook, για ενοικιάσεις διαμερισμάτων στην πόλη της Χίου. Μέσα σε λίγη ώρα έλαβα 4-5 μηνύματα. Όλα τα μηνύματα ήταν πανομοιότυπα.
Βασικά, ήταν ένας αριθμός τηλεφώνου – κάποιοι από αυτούς αποδείχθηκε ότι ήταν μεσίτες, οι υπόλοιποι ιδιώτες. Χωρίς όνομα, χωρίς φωτογραφίες, χωρίς μια κουβέντα που να δείχνει ότι κάποιος διάβασε πραγματικά τι ζητούσα.
Κανείς τους δεν μπήκε στον κόπο να με αναζητήσει στο Facebook και να επικοινωνήσει προσωπικά μαζί μου. Θα μπορούσαν να πουν δύο λόγια, να μας ευχηθούν καλή επιτυχία στην αναζήτηση, να εξηγήσουν πόσο κοντά βρίσκεται το ακίνητο στο πανεπιστήμιο ή να προθυμοποιηθούν να στείλουν μερικές φωτογραφίες στο Viber. Αντ' αυτού, ένας απλός αριθμός τηλεφώνου (αργότερα αντιλήφθηκα ότι και σε άλλες αναζητήσεις ήταν οι ίδιοι που απαντούσαν).
Και φυσικά τίποτα καλό δεν προέκυψε από αυτές τις αναζητήσεις (γιατί άραγε;). Απλώς σπατάλησα το χρόνο το δικό μου και το δικό τους. Μάλιστα, μία από αυτές, που διέθετε διαμέρισμα έξω από την πόλη, μας μάλωσε γιατί «ψάχνουμε να βρούμε και να χρυσοπληρώσουμε ένα υπόγειο μέσα στην πόλη» αντί να προμηθεύσουμε τον γιο μας με μηχανάκι ώστε να κινείται και εκτός πόλης.
Το πρόβλημά μας, όπως σωστά το ανέλυσε πρόσφατα και ο πολύ καλός φίλος Dimitri Triandafyllidis είναι ότι δεν διαφοροποιούμαστε, ότι απλώς αντιγράφουμε ο ένας τον άλλο, ότι θεωρούμε ότι αυτό που κάνει ο άλλος είναι σωστό. Εχουμε μια τάση να «πιθηκίζουμε» αντί να σκεφτούμε out-of-the-box. Μηδέν πρωτοτυπία, μηδέν σκέψη, μηδέν καινοτομία.
Και αυτή είναι η μεγαλύτερη πληγή της σύγχρονης κοινωνίας (και φυσικά του επιχειρείν): η μετριότητα…
