Πρόσφατα διάβασα την ακόλουθη δημοσίευση στο LinkedIn:
Τρία χρόνια προσφοράς δεν αξίζουν ούτε πέντε λεπτά για ένα αντίο;
Πολλοί μιλούν για "εταιρική κουλτούρα", "οικογένεια" και "ανθρωποκεντρική προσέγγιση". Όλα αυτά όμως είναι απλώς για το θεαθήναι, αν την τελευταία μέρα ενός συνεργάτη επιλέγεις να είσαι απών…
Εκεί καταλαβαίνεις ότι για την εταιρεία δεν ήσουν ποτέ η "οικογένεια" που περιέγραφαν, αλλά ένα αναλώσιμο νούμερο που έπαψε να είναι χρήσιμο.
Η ηγεσία που δεν μπορεί να διαχειριστεί μια παραίτηση με αξιοπρέπεια, είναι ηγεσία που φοβάται την αλήθεια.
Γιατί οι πρώην εργαζόμενοι είναι οι μόνοι που δεν δεσμεύονται πια από μισθούς και μπορούν να πουν τα πράγματα με το όνομά τους...
Να θυμάστε.. Η σιωπή σας στον αποχαιρετισμό είναι η πιο δυνατή και ειλικρινής σας διαφήμιση…Και συνήθως, δεν είναι καθόλου καλή…😉 (credits to Eleni Marioli)
Η ανάρτηση αυτή μου θύμισε τη δική μου εμπειρία, η οποία δυστυχώς επιβεβαιώνει ότι στο χώρο του ελληνικού επιχειρείν υπάρχει κάτι σάπιο.
Πριν από δύο χρόνια απολύθηκα -δύο εβδομάδες πριν ξεκινήσουν τα μαθήματα του κολεγίου- μετά από 24 χρόνια στην ίδια επιχείρηση – μαζί μου απολύθηκαν άλλα δύο παλαιά στελέχη, από τα πρώτα που εργάστηκαν εκεί.
Και στις τρεις περιπτώσεις η απόλυση έγινε με τον ίδιο τρόπο. Παραμονές πριν ξεκινήσουν τα μαθήματα, ο ιδιοκτήτης καλεί και λέει: «Δεν ξέρω αν αξίζει τον κόπο να έρχεσαι, καθώς λόγω μειωμένων εγγραφών οι ώρες σου θα είναι λίγες». Δεν είχε ούτε τα παντελόνια να μας φωνάξει από το γραφείο για να μας ανακοινώσει ότι λύθηκε η συνεργασία μας. Το έκανε μερικές μέρες μετά (όταν διαπίστωσε ότι θα παραμέναμε, έστω και με λίγες ώρες), πάλι τηλεφωνικά. Εκεί έπαιξε το θέατρο του λυπημένου, υποσχόμενος πάντα ότι στο άλλο εξάμηνο θα επιστρέφαμε.
.jfif)
24 χρόνια!!! Μια ολόκληρη ζωή… Δεν έλλειψα ποτέ, δεν αρρώστησα ποτέ, πάντα απολάμβανα την εκτίμηση των σπουδαστών και των συνεργατών. Πιστός, αφοσιωμένος και πρόθυμος να πω τη γνώμη μου, αν και δεν μου ζητήθηκε ποτέ. Και κάποια στιγμή έρχεται ένα ψυχρό τηλέφωνο για να μου ενθυμίσει πόσο «ρηχός» μπορεί να είναι κάποιος, πόσο η φράση "είμαστε μια οικογένεια" είναι κίβδηλη.
Κάποιος που δεν έχει το θάρρος να σε κοιτάξει στα μάτια, να σε ευχαριστήσει για την συνεργασία, να απολογηθεί για τη λήξη της συνεργασίας, να σου ευχηθεί καλή τύχη, βρε αδερφέ.
Και δυστυχώς δεν είναι ο μόνος. Πριν κάποια χρόνια, έχοντας μερικές ώρες σε άλλο κολέγιο (από τα πολύ γνωστά – από αυτά που αναζητά συνέχεια προσωπικό), η υπεύθυνη του τμήματος, η επιτομή του τοξικού ανθρώπου, κάποια στιγμή, ούσα δυσαρεστημένη καθώς για τα χρήματα που ελάμβανα δεν ήμουν διατεθειμένος να κάνω όλα αυτά που ζητούσαν, μου λέει: «Είχαν δίκιο αυτοί που μου έλεγαν να μην σε προσλάβω! Δεν τους άκουσα!».
Κλείνω με ένα ακόμα περιστατικό που αναδεικνύει τη σαπίλα ορισμένων. Σε πολύ γνωστή ελληνική εταιρεία, που παλαιότερα φημιζόταν για το πολύ καλό εργασιακό της περιβάλλον, ο CEO (και συνιδρυτής) έθεσε στους μάνατζερ τον στόχο για τους επόμενους δύο μήνες: «Να έχουμε 20 παραιτήσεις» - τη δουλειά τους μπορεί να την κάνει το AI – μέχρι αυτή τη στιγμή έχουν παραιτηθεί δύο...
Περιμένω τα σχόλιά σας…
