Τον περασμένο Ιούνιο, σε μια από τις ομορφότερες και πιο ευαίσθητες περιοχές του νησιού, εντός προστατευμένου οικοσυστήματος Natura 2000, επιχειρηματίες της «συμφοράς» αποφάσισαν να πρωτοτυπήσουν. Πίσω ακριβώς από τις ξαπλώστρες της παραλίας, τοποθέτησαν ένα ολόκληρο λουξ σαλόνι σε μπορντό αποχρώσεις, συνοδευόμενο από τεράστια κούτσουρα που λειτουργούσαν ως τραπέζια.
Το δημιούργημα αυτό, η απόλυτη επιτομή του κιτς, τοποθετήθηκε αυθαίρετα σε ένα τοπίο ανόθευτου φυσικού κάλλους με αποκλειστικό στόχο να μετατραπεί σε “instagrammable spot”. Μια επένδυση που αγνόησε παντελώς το γεγονός ότι οι αμμοθίνες και τα σπάνια οικοσυστήματα της Πλάκας δεν αποτελούν σκηνικό φωτογράφησης για καφετέριες ή beach bars.
Ευτυχώς, τα αντανακλαστικά των ντόπιων λειτούργησαν άμεσα. Μετά τη δημοσιοποίηση των φωτογραφιών και την κατακραυγή στο διαδίκτυο, το εγχείρημα ευτυχώς σταμάτησε, αποδεικνύοντας ότι η κοινωνία συχνά αποδεικνύεται πιο ευαίσθητη και αποφασιστική από τους κρατικούς ελεγκτικούς μηχανισμούς.
Η ειρωνεία –και η τραγικότητα– της υπόθεσης αποκαλύφθηκε κατά την απομάκρυνση των επίπλων, όταν αγροτικό όχημα πέρασε πάνω από τις προστατευμένες αμμοθίνες, προκαλώντας ανεπανόρθωτη ζημιά σε ένα ευαίσθητο φυσικό ανάχωμα που προστατεύεται ρητά από τον νόμο.
Το περιστατικό στη Νάξο δεν είναι μεμονωμένο. Έρχεται να προστεθεί σε μια μακρά λίστα περιστατικών ασυδοσίας που πλήττουν τη χώρα μας, όπως η πρόσφατη –και εξίσου εξωφρενική– προσγείωση ιδιωτικού ελικόπτερου στο Σαρακίνικο της Μήλου (αλλά και σε παραλία των Σπετσών), καθώς και οι "παστωμένες" ομπρέλες στην Κατερίνη. Οι εικόνες αυτές αποκαλύπτουν μια θλιβερή πραγματικότητα: η Ελλάδα έχει μετατραπεί σε ένα απέραντο «ξέφραγο αμπέλι», όπου ο καθένας κάνει ό,τι γουστάρει, αρκεί να υπάρχει η προοπτική του εύκολου και γρήγορου κέρδους.
Συχνά, μάλιστα, αυτές οι ενέργειες συνοδεύονται από την ένοχη σιωπή, την ανοχή ή ακόμα και τις «ευλογίες» τοπικών αρχών και φορέων που κλείνουν τα μάτια μπροστά στις παρανομίες, αρκεί να διατηρείται μια επίπλαστη τουριστική ανάπτυξη.
Το ερώτημα που προβάλλει πλέον επιτακτικότερο από ποτέ είναι ένα: Μήπως πρέπει επιτέλους να μπουν αυστηρά όρια;
Η φύση δεν είναι ιδιοκτησία κανενός επιχειρηματία, ούτε αποτελεί αναλώσιμο αξεσουάρ για τα social media. Αν δεν υπάρξουν άμεσοι, αυστηροί έλεγχοι, βαριά πρόστιμα και παραδειγματικές τιμωρίες για όσους καταπατούν το περιβάλλον στο βωμό του κέρδους, τα μοναδικά τοπία της Ελλάδας θα αλλοιωθούν ανεπιστρεπτί.
