Ο Dave Thomas (1932-2002) εργαζόταν ήδη από την τρυφερή ηλικία των 12 ετών, κάνοντας σχεδόν τα πάντα σε ένα εστιατόριο: λάντζα, βοηθός σερβιτόρου, ψήστης, ταµίας. Το γεγονός ότι πέρασε σχεδόν από όλα τα πόστα, αποδείχθηκε εξαιρετικά χρήσιµο τα επόµενα χρόνια, ιδιαίτερα όταν ο Harland Sanders των Kentucky Fried Chicken, του εμπιστεύτηκε τη διαχείριση τεσσάρων προβληµατικών εστιατορίων της αλυσίδας του.
Ήταν η ευκαιρία που αναζητούσε ο νεαρός για χρόνια, η οποία θα του έδινε την ευκαιρία να ξεδιπλώσει το επιχειρηµατικό του ταλέντο. Αφού, λοιπόν, περιόρισε τα προσφερόµενα εδέσµατα, ξεκίνησε τη διαφήµιση και τις προσφορές, καταφέρνοντας να επαναφέρει τα καταστήµατα σε θετική τροχιά.
Το 1968, ο 35χρονος πρώην ψήστης ήταν ήδη εκατοµµυριούχος, όµως αυτό που ήθελε ήταν να παράγει ένα burger µε τις δικές του προδιαγραφές. Ένα χρόνο µετά, το πρώτο Wendy’s (το υποκοριστικό της 8χρονης κόρης του) άνοιξε τις πόρτες του στο κοινό. Από την πρώτη µέρα, ο κόσµος σχηµάτισε ουρές για να δειπνήσει στο νέο, παραδοσιακό εστιατόριο, ενώ ο ιδρυτής του, φανερά ικανοποιηµένος, εισήγαγε καινοτοµίες όπως τα τετράγωνα ψωµάκια αλλά και τις πωλήσεις από το παράθυρο για όσους επιθυµούσαν να παραλάβουν το γεύµα τους και να φύγουν, χάρη στις οποίες θα αύξανε τον τζίρο κατά 50%.
Διαβάστε ακόμα: "Ιδιοφυίες του μάρκετινγκ: Estee Lauder" {alertInfo}
Σύντοµα τα εστιατόρια µε σήµα το γελαστό προσωπάκι της κόρης τού Thomas θα άνοιγαν µέσω franchise σε όλη την Αµερική – όλα αυτά σε μια εποχή όπου σχεδόν όλοι διατείνονταν ότι δεν υπήρχε χώρος για ένα ακόμη fast food. Όμως το μυστικό της επιτυχίας του ήταν απλό: καλό προϊόν, καλή εξυπηρέτηση, έμφαση στη λεπτομέρεια και την καινοτομία, ειλικρινή αγάπη προς τους ανθρώπους του.
Στη δεκαετία του 1980, όταν ξέσπασε ο γνωστός ως «πόλεµος των χάµπουργκερ», ο Thomas θα υιοθετήσει µια πανέξυπνη διαφηµιστική καµπάνια, µε τίτλο «Where is the Beef», στηλιτεύοντας την πρακτική των McDonald’s που είχαν µειώσει την ποσότητα του κρέατος. Ήταν τόσο µεγάλη η επιτυχία, που το επίμαχο σλόγκαν υιοθετήθηκε στις αµερικάνικες εκλογές του 1984, ενώ θεωρήθηκε ένα από τα πλέον επιτυχηµένα που βγήκαν ποτέ.
Όµως η αναπάντεχη επιτυχία είχε το τίµηµά της, αφού από κάποιο σηµείο και µετά δεν µπορούσε να καλυφθεί η τεράστια ζήτηση, µε αποτέλεσµα τη δυσαρέσκεια των πελατών και το κλείσιµο αρκετών καταστηµάτων. Ο εργασιοµανής Thomas, που πλέον είχε αποσυρθεί για να χαρεί όσα έχασε ως παιδί, επέστρεψε για να αναζητήσει λύση. Αν και προτάθηκαν διάφορα γνωστά ονόµατα για να διαφηµίσουν τα εστιατόρια του, το µάνατζµεντ αποφάσισε ότι το πιο ιδανικό πρόσωπο ήταν ο ίδιος ο ιδρυτής.
Ο δηµιουργός της διάσηµης αλυσίδας είδε, λοιπόν, και τα φώτα της δηµοσιότητας, βγαίνοντας από το παρασκήνιο και πρωταγωνιστώντας σε µια σειρά από 800 διαφηµιστικά σποτάκια, τα οποία, χάρη στον ήρεμο τόνο της φωνής και την ειλικρίνειά του, «ανάστησαν» την εταιρεία του και, επιπλέον, έκαναν το πρόσωπό του αναγνωρίσιµο από το 90% των Αµερικανών – ως υπέρμαχος της αυθεντικής προσέγγισης, απαιτούσε από τους ανθρώπους της διαφήμισης να περάσουν χρόνο στα καταστήματά του, προκειμένου να κατανοήσουν καλύτερα το brand, αλλά και τη γεύση των πιάτων του.
«Για τρία πράγµατα ντρεπόµουν πάντα να µιλήσω: ότι ήµουν παιδί εκτός γάµου, υιοθετηµένο και ότι παράτησα το σχολείο στα 15 µου», εκµυστηρεύτηκε κάποτε ο Thomas, συµπληρώνοντας, «για τα δύο πρώτα δεν έφταιγα εγώ, όµως το τρίτο ήταν το µεγαλύτερό µου λάθος». Λίγο αργότερα και ενώ ήδη βάδιζε στην έβδοµη δεκαετία της ζωής του, αποδέχτηκε την πρόκληση ενός µαθητή και επέστρεψε στο σχολείο, διψώντας για νέες εμπειρίες, για να πάρει το πτυχίο του.
Πηγή: "100+1 Ιδιοφυΐες του Μάρκετινγκ"{alertInfo}
