Η κοκαΐνη ήταν ιδιαίτερα δημοφιλής τον 19ο αιώνα. Τα χρόνια εκείνα η κοκαΐνη ήταν νόμιμη και θεωρούνταν εξαιρετικά ωφέλιμη για τον οργανισμό. Γύρω στο 1860 είχε κυκλοφορήσει η έρευνα ενός κομπογιαννίτη ιταλού γιατρού, του Πάολο Μαντεγάτζα, ο οποίος υποστήριζε ότι η κοκαΐνη ήταν ένα θαυματουργό φάρμακο.
Και φυσικά την εποχή εκείνη δεν ήταν η Coca-Cola το μοναδικό προϊόν που διέθετε (μέχρι το 1903), όπως υποδηλώνει και το όνομά της, κοκαΐνη. Οι εταιρείες φυσικά δεν άργησαν να "αγκαλιάσουν" την κόκα (συγνώμη, κοκαΐνη) και να ισχυρίζονται, χωρίς καμία επιστημονική τεκμηρίωση, ότι κάνει θαύματα
Ηταν ένα φάρμακο που διατίθεντο σε σκόνη ή σε υγρή μορφή για ενδοφλέβια χρήση (με δώρο τη σύριγγα) και μπορούσε να θεραπεύσει κυριολεκτικά οτιδήποτε. Κάπως έτσι λοιπόν άρχισαν

να κυκλοφορούν σκόνη κοκαΐνης, τσιγάρα κοκαΐνης, κρασί με κοκαΐνη (το αγαπημένο του Τόμας Εντισον) ταμπλέτες που ανακούφιζαν το φούσκωμα στο στομάχι, άσπριζαν τα δόντια, λείαιναν τη γλώσσα, τόνωναν τον οργανισμό, καταπολεμούσαν την πιτυρίδα, τον πονόλαιμο, το άγχος, τις αϋπνίες κ.ά.

Όλα αυτά, βέβαια, μέχρι τις αρχές του 20ού αιώνα, όταν πλέον έγινε αντιληπτό ότι επρόκειτο για ένα «φάρμακο» που μπορεί να αποβεί άκρως εθιστικό και να δημιουργήσει περισσότερα και σοβαρότερα προβλήματα από όσα, υποτίθεται ότι, έλυνε.